@Articles{,
    	author	 = {Jolanta Korzeniowska and Ewa Stanisławska-Glubiak and Aleksander Mickiewicz},
    	title 	 = {{Comparison of the usefulness of miscanthus, spartina and Jerusalem artichoke for phytoremediation of soils contaminated with nickelPorównanie przydatności miskanta, spartiny i topinamburu do fitoremediacji gleb skażonych niklem }},
    	journal  = {Progress in Plant Protection},
    	year	 = {2017},
    	volume   = {57},
    	number   = {3},
		pages    = {225-233},
    	abstract = {The response of miscanthus (Miscanthus × giganteus), spartina (Spartina pectinata) and Jerusalem artichoke (Helianthus tuberosus) to nickel (Ni) excess in contaminated soil was tested in the two-year microplot experiment. The microplots, with a surface of 1 m2 and deep of 1 m, were filled with sandy soil, artificially contaminated with nickel at the following doses: 0 (control without Ni), Ni1 – 60, Ni2 – 100 and Ni3 – 240 mg/kg. Plant tolerance to nickel toxicity and their ability to Ni accumulation, and translocation were evaluated using a tolerance index (TI), bioaccumulation factors (BF) and translocation factor (TF). It was found that none of the tested species was suitable for phytoextraction nor showed high phytostabilization potential of nickel. Among the tested plants, spartina demonstrated the highest tolerance to Ni (70%), relatively high ability to Ni accumulation in the roots and limited transport of Ni from roots to aboveground parts.W dwuletnim doświadczeniu mikropoletkowym testowano reakcję miskanta (Miscanthus × giganteus), spartiny (Spartina pectinata) i topinamburu (Helianthus tuberosus) na nadmiar Ni w glebie. Obetonowane mikropoletka o powierzchni 1 m2 i głębokości 1 m wypełniono glebą lekką, sztucznie skażoną Ni w następujących dawkach: 0 (kontrola bez dodatku Ni), Ni1 – 60, Ni2 – 100 i Ni3 – 240 mg/kg. Tolerancję roślin na Ni oraz ich zdolność akumulacji i translokacji Ni w częściach podziemnych i nadziemnych oceniano przy pomocy indeksu tolerancji (TI), współczynników bioakumulacji (BF) oraz współczynnika translokacji (TF). Stwierdzono, że żaden z testowanych gatunków nie nadawał się do fitoekstrakcji Ni z gleby ani nie wykazał wysokiego potencjału fitostabilizacyjnego w stosunku do gleby skażonej Ni. Spośród badanych gatunków roślin spartina wykazała najwyższą tolerancję na Ni (70%), stosunkowo dużą zdolność akumulacji Ni w korzeniach oraz ograniczony transport Ni do części nadziemnej.},
		affiliation = {Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowy Instytut Badawczy w Puławach, Zakład Herbologii i Technik Uprawy Roli, Orzechowa 61, 50-540 Wrocław, Polska, Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowy Instytut Badawczy w Puławach, Zakład Herbologii i Technik Uprawy Roli, Orzechowa 61, 50-540 Wrocław, Polska, Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowy Instytut Badawczy w Puławach, Zakład Herbologii i Technik Uprawy Roli, Orzechowa 61, 50-540 Wrocław, Polska},
		keywords = {<span>soil contamination, Ni, phytostabilization, <em>Miscanthus × giganteus</em>, <em>Spartina pectinata</em>, <em>Helianthus tuberosus</em>, zanieczyszczenie gleby, fitostabilizacja</span>},
    	url 	 = {https://www.progress.plantprotection.pl:443/?node_id=35&ma_id=2491}
    }